ایستادن پای ایران

در روزهای دشوار، حقیقت بسیاری از مفاهیم روشن‌تر می‌شود.

وطن‌دوستی دیگر یک شعار یا واژه زیبا در سخنرانی‌ها نیست؛ به رفتاری واقعی تبدیل می‌شود که در میان مردم دیده می‌شود، مردمی که با همه سختی‌ها، نگرانی‌ها و فشارها، همچنان پای ایران ایستاده‌اند.

در چنین لحظاتی، روشنفکری نیز معنای تازه‌ای پیدا می‌کند.

روشنفکر واقعی کسی است که درد مردم و سرنوشت کشورش را بفهمد و در کنار جامعه بایستد، نه آنکه از دور نظاره‌گر باشد یا در لحظه‌های حساس پشت به وطن کند.

مردمی که در خیابان، در محل کار، در خانه‌ها و در زندگی روزمره خود بار مشکلات را تحمل می‌کنند، بیش از هر کس دیگری حق دارند که صدای وفاداری و احترام بشنوند.

آن‌ها نشان داده‌اند که ایران برایشان فقط یک نام نیست؛ خانه‌ای است که باید حفظ شود.

در مقابل، کسانی که در بزنگاه‌ها از مسئولیت خود در برابر وطن فاصله می‌گیرند یا به منافع کشور آسیب می‌زنند، طبیعی است که جایی در دل مردم نداشته باشند، تاریخ نیز معمولاً با چنین رفتارهایی مهربان نیست.

ایران همیشه با مردمش معنا پیدا کرده است، با همان مردمی که در روزهای سخت عقب نمی‌نشینند و نشان می‌دهند که پیوند با وطن تنها یک احساس نیست، بلکه تعهدی عمیق است.

ایستادن پای ایران، پیش از هر چیز، ایستادن در کنار همین مردم است.